مطالعات جدید ساخت لیزر اتمی

اما اکنون، در مطالعه جدید منتشر شده در نیچر، فیزیکدانان راهی برای ایجاد امواج ماده ابدی ابداع کرده‌اند. ذرات بنیادی در طبیعت در دو نوع بوزون و فرمیون وجود دارند. در حالی که فرمیون ها در طبیعت سخت هستند، بوزون ها نرم هستند و می توانند به راحتی در یکدیگر حرکت کنند. فوتون، کوچکترین مقدار ممکن نور، یکی از این نمونه های بوزون است. بوزون ها ویژگی خاصی دارند که به دلیل آن می توانند در یک موج منسجم متراکم شوند. تراکم حاصل از ذرات ماده را میعان بوز-اینشتین می نامند.

با استفاده از BEC، دانشمندان توانستند نوع پالسی لیزرهای اتمی را بسازند، اما نتوانستند یک لیزر پیوسته را به مدت 25 سال بسازند.
BECها ذاتاً شکننده هستند و با تابش نور به آنها از بین می روند. اما نور نیز در تشکیل میعانات مورد نیاز است. به همین دلیل، BEC ها را فقط می توان در فوران های زودگذر ساخت.

این مشکل طولانی مدت در مطالعه جدید ساخت لیزر اتمی حل شد. در آزمایش‌های قبلی ساخت لیزر اتمی، خنک‌سازی تدریجی اتم‌ها همه در یک مکان انجام می‌شد. فلوریان شرک، رهبر تیم توضیح داد:در تجربیات قبلی، مراحل خنک کاری اتم‌ها در یک مکان صورت می‌گرفت. ما در تنظیماتی جدید، تصمیم گرفتیم مراحل خنک‌کاری را بر اساس زمان انجام ندهیم و در عوض بر اساس مکان انجام دهیم بدین ترتیب که ما اتم ها را در حالی که از مراحل پی در پی خنک کاری در حال گذر بودند، وادار به حرکت کردیم.

او همچنین بیان می‌کند که اتم های فوق سرد در پایان به قلب آزمایش می رسند، جایی که می توان از آنها برای ایجاد امواج ماده منسجم در BEC استفاده کرد. او تاکید کرد که در حالی که اتم ها در حال استفاده هستند، اتم های جدید جای آنها را می گیرند و BEC را دوباره پر می کنند و به این ترتیب، ما می توانیم این روند را تا ابد ادامه دهیم.
در حال حاضر، محققان در صدد ایجاد نه تنها یک پرتو پیوسته، بلکه یک پرتو پایدار از اتم ها هستند تا بتوان از آن در کاربردهای مختلف استفاده کرد و یک لیزر اتمی ابدی ساخت.

منبع : گجت 360

مثالی از اصل عدم قطعیت

در زندگی روزمره، محاسبه سرعت و موقعیت یک جسم متحرک نسبتاً ساده است. ما می‌توانیم ماشینی را که با سرعت 60 مایل در ساعت حرکت می‌کند یا لاک‌پشتی که با سرعت 0.5 مایل در ساعت در حال خزیدن است را اندازه‌گیری کنیم و به طور همزمان محل قرارگیری اشیاء را مشخص کنیم. اما در دنیای کوانتومی ذرات، انجام این محاسبات به دلیل یک رابطه ریاضی اساسی به نام اصل عدم قطعیت امکان پذیر نیست.

به عبارت دیگر، اگر بتوانیم یک لاک پشت را به اندازه یک الکترون کوچک کنیم، فقط می‌توانیم سرعت یا مکان آن را دقیقاً محاسبه کنیم، نه هر دو را همزمان.

اصل عدم قطعیت در ریاضی و فیزیک

اگرچه اصل عدم قطعیت هایزنبرگ در علم کوانتوم معروف است، یک اصل عدم قطعیت مشابه برای مسائل ریاضی محض و فیزیک کلاسیک نیز اعمال می‌شود. اساساً هر جسمی با خواص موج مانند، تحت تأثیر این اصل قرار می‌گیرد. اجسام کوانتومی خاص هستند زیرا همه آنها به دلیل ماهیت نظریه کوانتومی خواص موج مانندی از خود نشان می دهند.

برای درک ایده کلی در پشت اصل عدم قطعیت، به یک موج در یک حوض فکر کنید. برای اندازه گیری سرعت آن، عبور چندین قله و فرورفتگی را زیر نظر می گرفتیم. هرچه قله‌ها و فرورفتگی‌های بیشتری بگذرند، سرعت موج را دقیق‌تر می‌دانیم، اما کمتر می‌توانیم درباره موقعیت آن بگوییم.

این مکان در میان قله ها و فرورفتگی ها گسترده شده است. برعکس، اگر بخواهیم موقعیت دقیق یک قله موج را بدانیم، باید فقط یک بخش کوچک از موج را زیر نظر داشته باشیم و اطلاعات مربوط به سرعت آن را از دست بدهیم. به طور خلاصه: اصل عدم قطعیت، مبادله بین دو ویژگی مکمل، مانند سرعت و موقعیت را توصیف می کند.

قانون اساسی در دنیای کوانتومی وارد عمل می شود زیرا ذرات زیر اتمی می توانند مانند امواج رفتار کنند. یک تصور غلط رایج در مورد اصل عدم قطعیت در فیزیک کوانتومی این است که نشان می دهد اندازه گیری های ما نامطمئن یا نادرست هستند. در واقع، عدم قطعیت جنبه ذاتی هر چیزی با رفتار موج مانند است.

منبع: scienceexchange

همه ما با ذرات آشنا هستیم، خواه آنها مرمر، دانه های شن، نمک در نمکدان، اتم ها، الکترون ها و غیره باشند. خواص ذرات را می توان با سنگ مرمر نشان داد. سنگ مرمر یک توده کروی از شیشه است که در نقطه ای از فضا قرار دارد. اگر سنگ مرمر را با انگشت خود تکان دهیم، به آن انرژی می دهیم – این انرژی جنبشی است و سنگ مرمر متحرک این انرژی را با خود می برد.

تعداد انگشت شماری از تیله های پرتاب شده در هوا فرو می ریزند و هر سنگ مرمر در جایی که به زمین برخورد می کند انرژی ایجاد می کند. در مقابل، امواج پخش می شوند. نمونه‌هایی از امواج عبارتند از: غلتک‌های بزرگ در اقیانوس باز، امواج در برکه، امواج صوتی و امواج نور. اگر در یک لحظه موج موضعی شود، مدتی بعد در یک منطقه بزرگ پخش می شود، مانند امواجی که وقتی یک سنگریزه را در حوضچه می ریزیم. موج با خود انرژی مربوط به حرکت خود را حمل می کند. برخلاف ذره، انرژی در فضا توزیع می شود زیرا موج پخش می شود.

چرا امواج با ذرات تفاوت بسیاری دارند؟

ذرات در برخورد با یکدیگر جهش می کنند اما امواج در برخورد با یکدیگر عبور می کنند و بدون تغییر ظاهر می شوند. اما امواج

همپوشانی می توانند تداخل داشته باشند – در جایی که یک فرورفتگی با یک تاج همپوشانی دارد، موج می تواند به طور کلی ناپدید شود. الگوی تداخل یک موج در دو سوراخ در یک صفحه نمایش. سوراخ ها در نزدیکی پایین تصویر دیده می شوند.

 این را می توان زمانی مشاهده کرد که بخش هایی از یک موج از سوراخ های نزدیک در یک صفحه عبور می کند. امواج در همه جهات پخش می‌شوند و تداخل می‌کنند و به مناطقی در فضا می‌روند که موج ناپدید می‌شود و مناطقی که قوی‌تر می‌شود. تصویر سمت چپ نمونه ای از آزمایش شکاف دوگانه را نشان می دهد که توسط دانشمند انگلیسی توماس یانگ اختراع شده است. این پدیده پراش نامیده می شود.

در مقابل ، سنگ مرمری که روی صفحه پرتاب می‌شود یا به بیرون پرتاب می‌شود یا مستقیماً از یکی از سوراخ‌ها عبور می‌کند. در طرف دیگر صفحه، سنگ مرمر بسته به سوراخی که از آن عبور کرده است، در یکی از دو جهت در حال حرکت است. این ها مثال هایی از دوگانگی موج-ذره است.

دوگانگی موج-ذره : خداحافظی موج با امواج

پدیده پراش یکی از ویژگی های شناخته شده امواج نور است. اما در آغاز قرن بیستم، مشکلی با نظریه‌های امواج نوری که از اجسام داغ منتشر می‌شوند، مانند زغال‌های داغ در آتش یا نور خورشید پیدا شد.

این نور را تابش جسم سیاه می نامند. این تئوری ها همیشه انرژی بی نهایت را برای نور ساطع شده فراتر از انتهای طیف آبی – فاجعه فرابنفش – پیش بینی می کنند. پاسخ این بود که فرض کنیم انرژی امواج نور پیوسته نیست، بلکه در مقادیر ثابتی می آید، گویی از تعداد زیادی ذرات تشکیل شده است، مانند تعداد انگشت شماری از سنگ مرمرهای ما. بنابراین این تصور به وجود آمد که امواج نور مانند ذرات عمل می کنند که این ذرات فوتون نامیده می شوند.

اگر نوری که فکر می‌کردیم موج‌مانند است نیز مانند یک ذره رفتار می‌کند، آیا ممکن است اجسامی مانند الکترون‌ها و اتم‌ها که ذره‌مانند هستند، مانند امواج رفتار کنند؟ برای توضیح دوگانگی موج-ذره در ساختار و رفتار اتم ها، فرض بر این بود که ذرات دارای خواص موج مانند هستند. اگر این درست باشد، یک ذره باید از طریق یک جفت سوراخ با فاصله نزدیک، درست مانند یک موج، پراش شود.

دوگانگی موج-ذره : پراش الکترون و اتم

آزمایش‌ها ثابت کردند که ذرات اتمی درست مانند امواج عمل می‌کنند. وقتی الکترون‌ها را به یک طرف صفحه با دو سوراخ نزدیک به هم شلیک می‌کنیم و توزیع الکترون‌ها را در طرف دیگر اندازه‌گیری می‌کنیم، دو قله را نمی‌بینیم، یکی برای هر سوراخ، بلکه یک الگوی پراش کامل را می‌بینیم، درست مثل اینکه از امواج استفاده کرده است.

این نمونه دیگری از آزمایش شکاف یانگ است که در بالا نشان دادیم، اما این بار با استفاده از امواج الکترونی. این مفاهیم اساس تئوری کوانتومی را تشکیل می‌دهند، شاید موفق‌ترین نظریه‌ای که دانشمندان تاکنون ایجاد کرده‌اند.

نکته عجیب در مورد آزمایش پراش این است که موج الکترونی انرژی را در کل سطح آشکارساز ذخیره نمی کند، همانطور که ممکن است با برخورد موجی در ساحل انتظار داشته باشید.

انرژی الکترون در نقطه ای رسوب می کند، درست مثل اینکه یک ذره باشد. بنابراین در حالی که الکترون در فضا مانند یک موج منتشر می شود، در نقطه ای مانند یک ذره برهمکنش می کند. این به عنوان دوگانگی موج – ذره شناخته می شود.

دوگانگی موج-ذره : در امواج مرموز، حرکت می کند

اگر الکترون یا فوتون به صورت موج منتشر شود اما انرژی خود را در یک نقطه رسوب کند،برای بقیه موج چه اتفاقی می افتد؟

ناپدید می شود، از سراسر فضا، دیگر هرگز دیده نمی شود! به نحوی، آن بخش‌هایی از موج که از نقطه تعامل فاصله دارند، می‌دانند که انرژی از بین رفته و بلافاصله ناپدید می‌شوند.

اگر این اتفاق با امواج اقیانوس می افتاد، یکی از موج سواران روی موج تمام انرژی را دریافت می کرد و در آن لحظه موج اقیانوس در تمام طول ساحل ناپدید می شد. یکی از موج سواران در امتداد سطح آب به شدت موج سواری می کند و بقیه آرام روی سطح آب می نشینند.

این همان چیزی است که با فوتون ها، الکترون ها و حتی امواج اتمی اتفاق می افتد. به طور طبیعی، این معما بسیاری از دانشمندان، از جمله انیشتین را ناراحت کرد. معمولاً زیر فرش جارو می‌شود و در اندازه‌گیری به آن «فروپاشی تابع موج» می‌گویند.

دوگانگی موج-ذره : اصل عدم قطعیت

با انتشار موج، ذره کجاست؟ خوب، ما به طور قطع نمی دانیم. جایی در ناحیه فضا با ابعادی شبیه به توزیع طول موج هایی که موج آن را مشخص می کند قرار دارد. این به عنوان اصل عدم قطعیت هایزنبرگ شناخته می شود که خود گویای دوگانگی موج-ذره است.

برای ذرات معمولی روزمره، مانند سنگ مرمر، نمک و ماسه، طول موج آنها به قدری کوچک است که می توان مکان آنها را به دقت اندازه گیری کرد. برای اتم ها و الکترون ها، این کمتر واضح می شود.

در آزمایش پراش، طول موج الکترون بزرگ است، بنابراین مکان الکترون بسیار نامشخص است. در واقع الکترون مانند یک موج، از طریق هر دو شکاف به طور همزمان حرکت می کند. از نظر ذرات، تصور واقعی این امر برای ما غیرممکن می شود زیرا با تجربه روزمره در تضاد است.

انیشتین نگران این بود که ذره در کجا واقع شده است و به این نتیجه رسید که اطلاعات در نظریه کوانتومی وجود ندارد. انیشتین و همکارانش ناتان روزن و بوریس پودولسکی در مقاله‌ای مشهور در مورد متغیرهای پنهان، دو گزینه را استخراج کردند: یا نظریه کوانتومی اشتباه بود یا مشکل در تصور ما از واقعیت بود.

مجموعه ای از آزمایش های دقیق و هوشمندانه ثابت کرد که نظریه کوانتومی درست است و تصور ما از واقعیت اشتباه است .

دوگانگی موج-ذره : رفتار شبح‌آمیز

اما این پایان ماجرای دوگانگی موج-ذره نیست. آزمایش‌هایی که تصورات ما از واقعیت را رد کرد، شامل دو ذره بود که به‌عنوان یک موج به هم متصل شدند. اندازه‌گیری روی یک ذره بر خواص فیزیکی ذره دیگر تأثیر می‌گذارد، حتی اگر آنها از هم دور باشند. این به عنوان “عمل شبح وار در فاصله” شناخته می شود و نتیجه درهم تنیدگی کوانتومی است.

این یک مفهوم بسیار ظریف است اما اساس کامپیوترهای کوانتومی و رمزنگاری کوانتومی را تشکیل می دهد!

پس واقعیت چه مشکلی دارد؟

در این مرحله، کل مشکل به سختی می‌تواند ذهن شما را درگیر کند. اما زیاد نگران این موضوع نباشید. همانطور که ریچارد فاینمن، برنده جایزه نوبل و مرد واقعاً درخشان گفت: “من فکر می کنم با خیال راحت می توانم بگویم که هیچ کس مکانیک کوانتومی را نمی فهمد.”

اکثر افرادی که در این زمینه کار می کنند فقط به این مفهوم عادت می کنند و به زندگی خود ادامه می دهند یا فیلسوف می شوند. و اما واقعیت؟ فکر می‌کنم پروفسور فاینمن نیز در این مورد آخرین حرف را می‌زند: «…تناقض فقط تضاد بین واقعیت و احساس شما از آنچه واقعیت باید باشد است.»

منبع : the conversation

در حالی که بسیاری از آزمایش‌های کوانتومی اجسام بسیار کوچک را بررسی می‌کنند، مانند الکترون‌ها و فوتون‌ها، پدیده‌های کوانتومی در اطراف ما هستند و در هر مقیاسی عمل می‌کنند. با این حال، ممکن است نتوانیم آنها را به راحتی در اجسام بزرگتر تشخیص دهیم. این ممکن است تصور اشتباهی را ایجاد کند که پدیده های کوانتومی عجیب و غریب یا ماورایی هستند. در واقع، علم کوانتوم شکاف‌های دانش ما را از فیزیک را می‌بندد تا تصویر کامل‌تری از زندگی روزمره‌مان به ما بدهد.

اکتشافات کوانتومی در درک اساسی ما از مواد، شیمی، زیست شناسی و نجوم گنجانده شده است. این اکتشافات منبع ارزشمندی برای نوآوری هستند که باعث پیدایش دستگاه‌هایی مانند لیزر و ترانزیستور می‌شوند و پیشرفت واقعی را در فناوری‌هایی که زمانی صرفاً یک تخیل و رویا تلقی می‌شدند همچون رایانه‌های کوانتومی، امکان‌پذیر می‌سازند. فیزیکدانان در حال بررسی پتانسیل علم کوانتوم برای تغییر دیدگاه ما از گرانش و ارتباط آن با فضا و زمان هستند. علم کوانتومی حتی ممکن است نشان دهد که چگونه همه چیز در جهان (یا در جهان های متعدد) از طریق ابعاد بالاتری که حواس ما قادر به درک آن نیستند به هر چیز دیگری مرتبط است.

ریشه های علم کوانتوم چیست؟

حوزه فیزیک کوانتومی در اواخر دهه 1800 و اوایل دهه 1900 از یک سری مشاهدات تجربی از اتم ها که در زمینه فیزیک کلاسیک معنی شهودی نداشتند، بوجود آمد. در میان اکتشافات اساسی این درک بود که ماده و انرژی را می توان به عنوان بسته های مجزا یا کوانتوم هایی در نظر گرفت که دارای حداقل مقدار مرتبط با آنها هستند. برای مثال، نور با فرکانس ثابت انرژی را به صورت کوانتایی به نام “فوتون” ارائه می کند. هر فوتون در این فرکانس دارای همان مقدار انرژی خواهد بود و این انرژی را نمی توان به واحدهای کوچکتر تجزیه کرد. در واقع کلمه “کوانتوم” ریشه لاتین دارد و به معنای “چقدر” است.

دانش اصول کوانتومی تصور ما را از اتم، که از یک هسته احاطه شده توسط الکترون ها تشکیل شده است، تغییر داد. مدل‌های اولیه، الکترون‌ها را به‌عنوان ذراتی نشان می‌دادند که به دور هسته می‌چرخند، دقیقاً مانند روشی که ماهواره‌ها به دور زمین می‌چرخند. در عوض، فیزیک کوانتومی مدرن، الکترون‌ها را به‌عنوان توزیع شده در اوربیتال‌ها درک می‌کند، توصیف‌های ریاضی که احتمال وجود الکترون‌ها را در بیش از یک مکان در یک محدوده معین در هر زمان معین نشان می‌دهد. الکترون‌ها می‌توانند با افزایش یا از دست دادن انرژی از یک مدار به مدار دیگر بپرند، اما نمی‌توان آنها را بین اوربیتال‌ها یافت.

سایر مفاهیم اصلی علم کوانتوم چیست؟

• دوگانگی موج-ذره

  • این اصل به اولین روزهای علم کوانتوم برمی گردد. نتایج آزمایش‌هایی را توصیف می‌کند که نشان می‌دهد نور و ماده، بسته به نحوه اندازه‌گیری، دارای خواص ذرات یا امواج هستند. امروزه می‌دانیم که این اشکال مختلف انرژی در واقع نه ذره هستند و نه موج. آنها اجسام کوانتومی متمایز هستند که ما نمی توانیم به راحتی آنها را مفهوم سازی کنیم.

• برهم نهی

  • این اصطلاحی است که برای توصیف یک شیء به عنوان ترکیبی از چندین حالت ممکن به طور همزمان استفاده می شود. یک جسم روی هم مشابه موجی است که روی سطح حوضچه ای ترکیبی از دو موج روی هم قرار گرفته است. در یک مفهوم ریاضی، یک جسم در برهم نهی را می توان با معادله ای نشان داد که بیش از یک جواب یا نتیجه دارد.

• اصل عدم قطعیت

  • این یک مفهوم ریاضی است که مبادله ای بین دیدگاه های مکمل را نشان می دهد. در فیزیک، این بدان معناست که دو ویژگی یک جسم، مانند موقعیت و سرعت آن، را نمی توان همزمان به طور دقیق شناخت. برای مثال، اگر موقعیت یک الکترون را دقیقاً اندازه گیری کنیم، در اندازه گیری سرعت آن دقیق نخواهیم بود.

• درهم تنیدگی

  • این پدیده ای است که زمانی رخ می دهد که دو یا چند جسم به گونه ای به هم متصل می شوند که می توان آنها را به عنوان یک سیستم واحد تصور کرد، حتی اگر از هم دور باشند. وضعیت یک شیء در آن سیستم را نمی توان به طور کامل بدون اطلاعات در مورد وضعیت شیء دیگر توصیف کرد. به همین ترتیب، یادگیری اطلاعات در مورد یک شیء به طور خودکار چیزی در مورد دیگری به شما می گوید و بالعکس.

ریاضیات و ماهیت احتمالی اجسام کوانتومی

از آنجایی که تجسم بسیاری از مفاهیم فیزیک کوانتومی برای ما دشوار است، اگر نگوییم غیرممکن است، ریاضیات برای این رشته ضروری است. معادلات برای توصیف یا کمک به پیش‌بینی اشیاء و پدیده‌های کوانتومی به روش‌هایی که دقیق‌تر از آنچه ما می توانیک تصور کنیم، استفاده می‌شود.

همچنین ریاضیات برای نمایش ماهیت احتمالی پدیده های کوانتومی ضروری است. برای مثال، موقعیت یک الکترون ممکن است دقیقاً مشخص نباشد. در عوض، ممکن است بتوان آن را به واسطه قرار گرفتن در محدوده‌ای از مکان‌های ممکن (مانند داخل یک اوربیتال) توصیف کرد که هر مکان با احتمال یافتن الکترون در آنجا مرتبط است.

با توجه به ماهیت احتمالی آنها، اجسام کوانتومی اغلب با استفاده از “توابع موج” ریاضی توصیف می شوند، که راه حل هایی برای معادله شرودینگر هستند. امواج در آب را می توان با تغییر ارتفاع آب در حین عبور موج از نقطه تنظیم مشخص کرد. به طور مشابه، امواج صوتی را می توان با تغییر فشردگی یا انبساط مولکول های هوا در حین عبور از یک نقطه مشخص کرد.

توابع موج به این شکل با خاصیت فیزیکی ردیابی نمی شوند. راه‌حل‌های توابع موج این احتمال را فراهم می‌کنند که در آن ناظر ممکن است یک شیء خاص را در طیف وسیعی از گزینه‌های بالقوه پیدا کند. با این حال، همانطور که یک موج در یک حوض یا یک نت نواخته شده بر روی یک شیپور پخش می شود و محدود به یک مکان نیست، اجسام کوانتومی نیز می توانند در چندین مکان باشند – و حالت های مختلف، مانند مورد برهم نهی – را در یک زمان به خود بگیرند.

رصد اجسام کوانتومی

عمل مشاهده موضوع قابل توجهی در فیزیک کوانتومی است. اوایل که دانشمندان متوجه شدند مشاهده ساده یک آزمایش بر نتیجه آن تأثیر می گذارد، گیج شده بودند. به عنوان مثال، یک الکترون زمانی که مشاهده نمی شود مانند یک موج عمل می کند، اما عمل مشاهده آن باعث می شود که موج فرو بریزد (یا به طور دقیق تر، “دکوهره”) و الکترون به جای آن مانند یک ذره رفتار کند. دانشمندان اکنون درک می کنند که اصطلاح “مشاهده” در این زمینه گمراه کننده است و نشان می دهد که هوشیاری درگیر است.

در عوض، «اندازه‌گیری» این اثر را بهتر توصیف می‌کند، که در آن تغییر در نتیجه ممکن است ناشی از تعامل بین پدیده کوانتومی و محیط خارجی، از جمله دستگاه مورد استفاده برای اندازه‌گیری پدیده باشد. با این حال، حتی این ارتباط دارای اخطارهایی است و درک کامل رابطه بین اندازه گیری و نتیجه هنوز مورد نیاز است.

آزمایش دو شکاف

شاید قطعی ترین آزمایش در زمینه فیزیک کوانتومی آزمایش دو شکاف باشد. در ابتدا در سال 1801، این آزمایش که شامل پرتاب ذراتی مانند فوتون یا الکترون از طریق یک مانع با دو شکاف است، برای نشان دادن اینکه نور از امواج تشکیل شده است استفاده شد. از آن زمان، تجسم های متعددی از این آزمایش برای نشان دادن اینکه ماده نیز می تواند مانند یک موج رفتار کند و برای نشان دادن اصول برهم نهی، درهم تنیدگی و اثر مشاهده گر استفاده شده است.

حوزه علوم کوانتومی ممکن است مرموز یا غیرمنطقی به نظر برسد، اما همه چیز اطراف ما را توصیف می کند، خواه متوجه شویم یا نه. استفاده از قدرت فیزیک کوانتومی باعث پیدایش فناوری‌های جدیدی می‌شود، هم برای برنامه‌هایی که امروزه استفاده می‌کنیم و هم برای برنامه‌هایی که ممکن است در آینده در دسترس باشند.

آیا شما در زمینه علم کوانتوم تخصصی دارید؟ می توانید به عنوان مدرس به شهر دانش بپیوندید.